Angkor Wat to największy na świecie zabytek sakralny i szczytowe osiągnięcie architektury khmerskiej. Został wzniesiony w pierwszej połowie XII wieku, około 1113–1150, dla króla Surjawarmana II jako świątynia-góra poświęcona hinduskiemu bogu Wisznu, a później przekształcona w buddyjskie sanktuarium. Pięć wież w kształcie pąków lotosu, wznoszących się na rozległej, otoczonej fosą platformie i odbijających się w sadzawkach o świcie, stało się symbolem samej Kambodży — jedyny budynek widniejący na fladze narodowej. Galerie świątyni zdobi niemal kilometr płaskorzeźb przedstawiających hinduskie eposy, wzburzone oceany i maszerujące armie.
Lecz Angkor Wat to dopiero początek. Rozległy Park Archeologiczny Angkor rozciąga się na zalesionym obszarze, który niegdyś był sercem Imperium Khmerów, kryjąc setki świątyń wzniesionych między IX a XV wiekiem. W jego centrum stoi otoczone murami królewskie miasto Angkor Thom, do którego wchodzi się przez monumentalne bramy, a nad którym góruje Bayon — świątynia-góra usiana ponad dwustu ogromnymi, spokojnymi kamiennymi twarzami spoglądającymi we wszystkich kierunkach. Niedaleko stąd Ta Prohm pozostawiono w stanie, w jakim odkryli go badacze — jego korytarze oplatają korzenie olbrzymich figowców i drzew kapokowych, tworząc jeden z najczęściej fotografowanych związków kamienia i dżungli na świecie.
Park wynagradza czas. Jeden dzień wystarczy na niezbędne trio — Angkor Wat o wschodzie słońca, Bayon i Ta Prohm — ale trzy dni to złoty środek, który otwiera w pełni Angkor Thom, rzekę tysiąca lingamów w Kbal Spean i zachwycającą rzeźbę z różowego piaskowca w Banteay Srei. Bilet ma otwartą datę: wybierasz własne dni w jego oknie i przybywasz, kiedy Ci pasuje, bez stałego przedziału czasowego do rezerwacji. Angkor został wpisany przez UNESCO na Listę Światowego Dziedzictwa w 1992 roku.